w obszarze swojego funkcjonowania psychicznego polegają przede wszystkim na bardziej dojrzałych mechanizmach obronnych,
pod wpływem stresu mogą zacząć intensywniej korzytać z bardziej prymitywnych mechanizmow obronnych,
takie osoby najczęściej nawet w trakcie silnych stanów emocjonalnych są w stanie utrzymać się w pewnych ryzach racjonalności i zdrowego rozsądku,
dysponują względnie spójnym doświadczeniem swojej tożsamości, potrafią adekwatnie siebie opisywać, podobnie jak potrafią adekwatnie opisywać relacje łączące je z innymi osobami,
znacząca część psychopatologii ma charakter egodystoniczny - dostrzegają, z różnymi aspektami ich samych może być coś nie tak
nie doświadczają halucynacji ani urojeń poza sytuacjami ekstremalnymi, czy też związanymi z używaniem substancji psychoaktywnych,
są zdolne do utrzymania podziału na obserwującą i doświadczającą część ja,
terapia takich osób najczęściej zmierza w stronę rozwijania zdolności do miłości, pracy, zabawy, pozostawania w samotności,
przynajmniej częściowo wykształciły własną tożsamość, zdolność do wykazywania się inicjatywą