Typ osobowości: poważny

Osoby o poważnym typie osobowości:

• z reguły zachowuje trzeźwość umysłu, nie jest skora do ekspresji uczuciowej,
• potrafią w realistyczny sposób ocenić swoje możliwości, zarówno bez przesadnej skromności jak i pychy,
• potrafią bez żadnej taryfy ulgowej, krytycznie oceniać zarówno siebie jak i inne osoby,
• uważają, że normalną rzeczą jest ponosić konsekwencje swoich czynów, nie uciekają od nich,
• starają się w rozważny sposób podchodzić do każdej decyzji, zastanowić się nad każdym argumentem za i przeciw,
• starają się przewidywać możliwe trudności, być przygotowane na najgorsze,
• jeżeli zachowają się bezmyślnie, nieodpowiednio wobec kogoś i zdadzą sobie z tego sprawę - jest to dla nich bardzo duży ciężar, mają duże wyrzuty sumienia.

O ile cechy te są obecne w umiarkowanym stopniu, to w żaden sposób takiej osobie nie muszą przeszkadzać w szczęśliwym życiu a wręcz w wielu okolicznościach mogą stanowić atut, który odpowiednio wykorzystany może przyczynić się do sukcesów życiowych.

Zaburzenie osobowości: depresyjne

Dopiero gdy cechy typu osobowości stają się w groteskowy sposób przesadzone, sztywne, uporczywe, nie ma możliwości zmiany sposobu działania to cierpi z ich powodu zarówno taka osoba jak i jej otoczenie.

Poniższy link prowadzi do artykułu zawierającego odpowiedzi na często zadawane pytania odnośnie leczenia zaburzeń osobowości więcej na temat leczenia zaburzeń osobowości.

Według DSM IV aby rozpoznać depresyjne zaburzenie osobowości osoba powinna spełniać co najmniej pięć z poniższych kryteriów:

• zwykłym dla niej nastrojem jest rozpacz, smutek, przygnębienie, brak radości,
• obraz samej siebie taka osoba tworzy przede wszystkim poprzez poczucie bezwartościowości, niskiej samooceny,
• taka osoba nieustannie atakuje samą siebie, krytykuje, oskarża,
• ma skłonność do zamartwiania się, smętnej zadumy,
• innych osądza w sposób negatywny, krytyczny, bezwzględny,
• jest bardzo pesymistycznie nastawiona do wszystkiego co się dzieje,
• łatwo uruchamiają się w niej poczucie winy, wyrzuty sumienia.

Theodore Millon i Roger Davis w "Zaburzenia osobowości we współczesnym świecie" dokonuje dalej idącego rozróżnienia tego rodzaju osobowości na "Stylową", "Rozdrażnioną", "Mroczną", "Niespokojną" , oraz "Umniejszającą swoją wartość".

Wiąże się to z tym, że w realnym świecie raczej nie ma się do czynienia z osobami o jednym typie osobowości i cechach z tym jednym rodzajem osobowości związanych, najczęściej jest to mieszanina różnego rodzaju cech, z pewnymi dominującymi aspektami, wyróżniającymi się na tle pozostałych.

I tak osobowość depresyjna z domieszką cech osobowości histrionicznej i narcystycznej została nazwana "Stylową", z domieszką cech osobowości negatywistycznej(bierno-agresywnej) została nazwana "Rozdrażnioną" , z domieszką cech osobowości zależnej "Mroczną", z domieszką cech osobowości unikającej "Niespokojną" oraz z domieszką cech osobowości masochistycznej "Umniejszającą swoją wartość".

Poniżej można znaleźć więcej informacji na temat podtypów depresyjnego zaburzenia osobowości.

"Stylowa"

• z domieszką cech osobości histrionicznej i narcystycznej,
• dla tego typu osób depresyjne cierpienie ma charakter uszlachetniający, nobilitujący,
• tworzą obraz samych siebie jako świadomie i dogłębienie przeżywających swoje przygnębienie, bezradność, smutek, w taki sposób aby było to widoczne dla innych, przyciągało uwagę,
• dbają o charakterystyczną "estetykę" depresji na przykład przez to w jaki sposób się ubierają,
• uważają, że jedynie osoby bardzo wrażliwe, wyjątkowo wrażliwe są w stanie odczuwać w tak przejmujący sposób,
• własną depresję odczuwają jako powód do dumy, dowód głębokiego rozumienia marności życia, egzystencjalnych dylematów,

"Rozdrażniona"

• z cechami osobowości negatywistycznej(bierno-agresywnej),
• osoby z tym podtypem zaburzenia osobowości są stale marudne, zrzędliwe, nieszczęśliwe, niezadowolone,
• oscylują pomiędzy samooskarżeniami i poczuciami winy a urazą i rozgoryczeniem,
• nie sposób ich zadowolić i nie znajdują zadowolenia,
• dręczą siebie i innych swoją negatywną postawą,
• obawiają się różnego rodzaju dolegliwości o charakterze somatycznym i gdy faktycznie jakieś mają to domagają się dla nich uwagii, a gdy jej nie dostają, tym bardziej czują się urażone, rozgoryczone

"Mroczna"

• z domieszką cech osobowości zależnej,
• odczuwają miażdżącą, przytłaczającą pogardę dla samych siebie,
• przeżywają rodzaj głębokiego depresyjnego obezwładnienia, które przypomina objawy depresji klinicznej,
• towarzyszy im nieustannie pesymizm, brak nadziei na zmianę, a w każdym razie na zmianę na lepsze, na gorsze to i owszem,
• często czują się i prowadzą życie wyrzutków, ofiar losu i własnej bezradności zatopionych we wszechogarniającym je przygnębieniu,
• towarzyszy im niedoprecyzowana obawa, lęk przed nieuchronną, nieuniknioną katastrofą,

"Niespokojna"

• z domieszką cech osobowości unikającej,
• wiodące emocjonalne doświadczenie osób z tym podtypem zaburzenia osobowości to depresyjne cierpienie i niepokój,
• zatrzymują swoje rozdrażnienie, niezadowolenie, irytację i kierują ją do wewnątrz, na zewnątrz pokazują niezadowolenie z samych siebie,
• czasem sięgają ku autodestrukcyjnym działaniom by udowodnić sobie, że jednak mają kontrolę nad swoim życiem,
• trudno im panować nad swoimi emocjami, ekspresją tego jak bardzo czują się bezradne i przegrane w swoim życiu,
• gdy obserwuje się taką osobę z zewnątrz to pojawia się obraz osoby nerwowej, płaczliwej, rozkojarzonej,

"Umniejszająca swoją wartość"

• z cechami osobowości masochistycznej,
• osoby z tym podtypem zaburzenia osobowości mają bardzo silne poczucie winy i potrzebę rozładowywania go za pomocą samokarania się,
• w sytuacjach konfliktu z innymi biorą winę na siebie w uprzedzający sposób i potępiają siebie za doprowadzenie do takiej sytuacji,
• utrata ważnej osoby w nieuchronny sposób prowadzi do pogłebiania się przygnębienia, niezadowolenia z siebie i z życia,
• wrogie uczucia są kierowane do wewnątrz aby uniknąć, zmniejszyć prawdopodobieństwo porzucenia ze strony innych osób, skierowane do wewnętrz zostają przekształcone w głos dokonujący samopotępienia, co prowadzi do pomniejszania pewności siebie, poczucia wartości takiej osoby,
• akty pomniejszania samej siebie pozwalają zamaskować wrogie uczucia przenosząc odpowiedzialność za ich dokonanie na inne osoby.

Więcej o psychoterapii indywidualnej w modalności psychoanalitycznej.

powrót do listy typów i zaburzeń osobowości